Z "Barrakudą" w Chorwacji


         Latem 1998 po tym jak na obozie klubu "Orka" w Jastarni zaliczyłam kurs i zdobyłam III stopień płetwonurka podjęłam dość wywrotową decyzję i wybrałam się na kolejny obóz z zupełnie innym klubem. Chodzi o wyjazd do Chorwacji, na którym okazało się, że "Barrakuda" wcale nie jest taka drapieżna i można z nią spędzić wspaniałe wakacje.

    Kilkadziesiąt osób (obóz cieszył się dużą popoularnością) zjechało do miejscowości Sibenik po to, by zdobywać kolejne stopnie, sprawności i wiedzę nurkową. Część z nich, tak jak ja zresztą, była tzw. "swobodnymi nurkami", których nie obowiązywały żadne zaliczenia.          Rzeczone osobniki dysponowały nieograniczoną ilością czasu wolnego, który spędzały w sposób rozmaity - począwszy od nurkowania, przez kąpiele słoneczne lub też kąpiele w wodzie morskiej (bez sprzętu lub ostatecznie w "A,B,C"), zabawy na plaży (szaleństwa na zjeżdżalni), nawiedzanie nieznanych zakątków, penetrowanie okolicy, wyjazdy do miejscowości bardziej odległych (np. Split, Trogir), obżeranie się małżami lub jedzenie bardziej trywialnych potraw (np. makaronu) ale za to w jakim gronie!, przez picie soków i piwa oczywiście (np.Karlovacka) na nurkowaniu skończywszy.

         Słońce cały czas stało na wysokości zadania, więc najbardziej rozsądnym pociągnięciem było wypływanie na nurkowanie wcześnie rano, ok. ósmej. Ekipy nurkowe ustaliły się dość szybko i z dnia na dzień coraz bardziej sprawnie udawało im się zapakować do dwóch pontonów ciągniętych przez trzeci (nurkowa karawana!), na których podpływały do kolejnych miejsc nurkowych. Pontony zawsze płynęły wolno, było więc dużo czasu na dowcipy, milczenie, dosypianie po śniadaniu lub wybieranie z nich wody.
        A na dole pod wodą albo trawa, albo piasek, albo jakieś miłe stworzenie typu ośmiornica, "duzo muselek" , rozgwiazdy, jeżowce - niektórzy pamiętali je jeszcze długo po nurkowaniu, szable Adriatyku i wszystko taaakie piękne! Dość osobliwym zjawiskiem nie należącym do fauny i flory podwodnej były różnego rodzaju i rozmiaru pantofelki (nie pierwotniaki), które tubylcy bądź turyści musieli gubić namiętnie z brzegu lub z pokładu jednostek pływających.

         Można by tak jeszcze długo wspominać, ale właściwie lepiej jest pojechać na kolejną wyprawę, żeby nie trzeba było odkurzać starych wrażeń tylko zbierać nowe. Lato przed nami, a ja słyszałam o kilku niezłych pomysłach na to jak je spędzić. Zatem, biegnę gotować sprzęt! Będzie okazja na rozruszanie się na nurkowaniu po Wielkanocne jajko.

Marta Szyszko-Bohusz
powrót